De wereld van Lynn uit Weelde bij Turnhout stortte op 11 december in. Kort nadat de studente schoonheidsverzorging een
examen had afgelegd, kreeg ze last van duizeligheid en tintelingen in de handen. Amper twee dagen later raakte haar lichaam

 razendsnel verlamd en moesten artsen haar in een coma brengen.

Specialisten in Leuven stelden vast dat Lynn aan het syndroom van Guillain-Barré (GBS) leed, een zeldzame zenuwaandoening
die slechts één op de 100.000 mensen treft. Lynn kon op een bepaald moment niet meer zien of ruiken en zelfs haar oogleden
niet meer sluiten. Intussen herstelt ze langzaam. Sinds vorige week verblijft ze in het revalidatiecentrum in Pulderbos en mag ze
in het weekend naar huis. 'Dinsdag heb ik voor de eerste keer op krukken gelopen', zegt ze. 'Mijn kuiten en voeten deden pijn,
maar ik was dolblij.' Dat ze al aan het revalideren is, dankt Lynn naar eigen zeggen voor een stuk aan Heidi Wens (44) uit
Merksplas, de mama van haar boezemvriendin Evelien (16). 'Al twee maanden was Lynn gekluisterd aan haar bed. Als je tenen
dan niet naar het plafond wijzen, riskeer je spitsvoeten te krijgen. Bij die kwaal kort je achillespees in', zegt Heidi. 'Omdat het
met Lynns voeten verkeerd dreigde te lopen, heb ik naar een oplossing gezocht.'

Meubelstofferen

Een avond lang brak Heidi zich het hoofd. 'De dag nadien stapte ik met mijn ontwerp naar de leerkrachten en leerlingen van de
opleiding meubelstofferen in de school waar ik werk', vertelt Heidi, die technisch adviseur is in het Buso Kristus Koning van
Sint-Job-in-'t-Goor. 'Iedereen was laaiend enthousiast. De leerlingen van het laatste jaar maakten uit polyether de juiste vorm

 en de tweede klas ontfermde zich over de hoes.'

Vier weken geleden stond juf Heidi met haar prototype aan het bed van Lynn. 'Mijn voeten pasten perfect in het kussen.
Ze kunnen niet meer kantelen. Ook het risico op doorligwonden aan mijn hielen is weg', zegt Lynn. 'Op elk ziekenhuisbed ligt
een hoofdkussen, maar van een aangepast voetkussen voor bedlegerige patiënten is geen sprake. Heidi's uitvinding zou in elk
ziekenhuis beschikbaar moeten zijn.'

Heidi Wens laat haar uitvinding alvast beschermen door een octrooi. 'Toen ik het kussen bij Lynn ging passen, was de
belangstelling bij verpleegkundigen en kinesisten groot. Als jij geen patent aanvraagt, dan doen wij dat wel, zegden mijn
vriendinnen', vertelt Heidi. 'Of ik het op grote schaal wil laten produceren? Daar lig ik niet wakker van. Ik heb het gedaan om
Lynn te helpen, maar met deze uitvinding zouden afwijkingen aan voeten bij bedlegerige patiënten tot het verleden moeten behoren.'

Lynn gaat er intussen van uit dat ze volledig herstelt. 'De weg is nog lang, maar ik trek me op aan een kaartje dat ik kreeg
van Ruben, een motorcrosser die verlamd raakte. Zijn motto: gaat niet bestaat niet', zegt ze.